سیب سرخ حوّا

اگه تو نباشی من میمیرم

marg-zendegy — Mon, 16 Jun 2008 19:29:18 GMT

وقتی تو نیستی،

خورشید تابناک،

شاید دگر درخشش خود را،

و کهکشان پیر گردش خود را

از یاد می برد.

و هر گیاه،

از رویش نباتی خود،

بیگانه می شود.

و آن پرنده ای،

کز شاخۀ انار پریده،

پرواز را،

هرچند پر گشوده،

فراموش می کند.

آن برگ زرد بید که با باد،

تا سطح رود قصد سفر داشت،

قانون جذب و جاذبه را در بسیط خاک

مخدوش می کند.

آنگاه، نیروی بس شگرف،

مبهم، نامرئی،

نور حیات را،

در هر چه هست و نیست،

خاموش می کند.

وقتی تو با منی،

گویی وجود من،

سُکر آفرین نگاه تو را نوش می کند.

چشم تو آن شراب خلرشیراز ست

که هرچه مرد را

مدهوش می کند.

قصه عشق من و تو که ناتمام مانده

marg-zendegy — Sun, 06 Apr 2008 20:08:52 GMT

چه قدر زود گذشت زماني كه نگاه هايمان در هم گره خورد و تو با تمام احساس صدايم زدي. يادت، هست گفتي تو تنها كسي هستي كه مي توان به آن تكه كرد و در نگاهش دنيا را ديد هنوز هم از ياد نبرده ام كه چقدر پيام عشق را در گوشم زمزمه مي كردي، هيچ گاه فراموش نخواهم كرد دستانت را در زمستان كه مي گفتي مي خواهم دستانم با آتش نگاهت گرم كنم ولي كجا رفت آن همه عشق و احساس چرا نمي توانم دستانت را با شعله ور ترين آتش عشق هم گرم كنم. كاش بودي و مي ديد كه تنها ترين تو در آتش نفرت دارد مي سوزد و كسي نيست كه حتي با دست نوازش هم دستي به سر دل مرده تو بكشد و نگاهي به قلب خسته ام بيندازد، كاش مي توانستم دستانت را در دست بگيرم و با تمام وجود فرياد بزنم كه دوستت دارم. كجايي شيرين كه ببيني تنها عشق تو و فرهاد نيست كه به پايان رسيد، فرهاد تو، اگر دوستت داشت براي تو كوه مي كند ولي عشق من حتي نتوانست كوه ي ببيند. بيا ليلي ببين مجنون ها هم همه هستند و مجون من رفت و من را تنها گذاشت. ديديد آخر هم قصه عشق به پايان نرسيد .

دعای هفت سین

marg-zendegy — Mon, 17 Mar 2008 20:39:18 GMT

بازم هم عيد مي آيد و تو دركنارم نيستي كاش زماني مي رسيد كه من و تو در كنار هم با عشق در كنار سفره هفت سين بنشينيم و براي عشق پاكمون دعا كنيم امسال هم من بدون تو مي خواهم از خدا تا ما را به هم برساند كاش تو در چشمان عاشق من نگاه مي كردي و مي ديدي كه من چگونه با زبان بي زباني فریاد ميزنم دوستت دارم

در بيداري لحظه ها

پيكرم كنار نهر خروشان لغزيد

مرغي روشن فرود آمد

و لبخند گيج مرا برچيد و پريد.

ابري پيدا شد

و بخار سرشكم را در شتاب شفافش نوشيد.

نسيمي برهنه و بي پايان سر كرد

و خطوط چهره ام را آشفت و گذشت.

درختي تابان

پيكرم را در ريشه سياهش بلعيد.

طوفاني سر رسيد

و جا پا را ربود.

نگاهي به روي نهر خروشان خم شد:

تصويري شكست.

خيالي از هم گسيخت.

در دلم غم دارم

marg-zendegy — Sat, 23 Feb 2008 19:31:18 GMT

شب سرد است، و من افسرده.

راه دور است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده

مي كنم، تنها،از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افزود مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

مثل اين است كه شب نمناك است

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است.

نفرين به تو اي زمين خاكي

marg-zendegy — Tue, 12 Feb 2008 19:04:18 GMT

تو به من خنديدي

و نداستي

من به چه دلهره از باغ همسايه

سيب را دزديدم

باغبان از پي من توند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب آلود به من كرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

و تو رفتي و هنوز

سالهاست كه درگوش من آرام آرام

خش خش گام تو تكرار كنان

مي دهد آزارم

و من انديشه كنان

غرق اين پندارم

كه چرا

خانه كوچك ما

سيب نداشت

اي كاش هيچ وقت حّوا سيب را در بهشت نمي ديد

عشق هيچ وقت دروغ نبوده و نيست

marg-zendegy — Sun, 03 Feb 2008 20:52:37 GMT

هميشه دنبال يه چيزي بودم يه راه يه نگاه يا شايد هم يه روزنه روزنه اي به سوي تاريكي من هميشه در اين پندارم كه شايد زندگي اصلا وجود ندارد و من هم در عالمي هستم كه نميتوان اسم زندگي بر ان گذاشت هميشه از خورشيد منتفر بودم هميشه از اين كه چرا خورشيد باز بايد طلوع كند چرا اسم اين كلمه رو بر روي ان گذاشتن من منگم و مبهوت از اين پندارم كه چرا بايد زيست و چرا بايد زندگي كرد

چشمانم را بسته بودم گوش هايم را تيز كرده بودم و به صدا هاي اطراف گوش ميكردم صداي قدم هايي مي آمد داشتم مي شنيدم اري تو با گام هايي محكم به دنبال من مي آمدي ولي صدا كم و كم تر مي شود نميتوانستم صدا را به خوبي بشنوم چند بار گوشهاي خودرا گرفتم و دوباره رها كردم ولي فايده اي نداشت ميخواستم امدنت را درك كنم نفسم را در سينه حبس كردم

كاش بتوني بفهمي كه چقدر دوستت دارم تو كه ميگويي دوست داشتن دروغه

مينويسم براي تو براي شبهاي تنهايي تو براي ارامش تو اي زيبا ترين عشق من

عاشقت مي مانم

roiayekochak — Sun, 03 Feb 2008 20:42:18 GMT

marg-zendegy — Sun, 09 Dec 2007 09:12:40 GMT

دگر خسته شدم از همه چي از خودم

از تمام باورهايي كه براي خود ساخته بودم

حتي از چشمانم هم خسته شده ام

او هم به حرف هايم گوش نمي دهد

او هم بي اختيار مي بارد

دلم مي خواست كور بودم و اين همه بي عدالتي را نمي ديدم

دلم مي خواست كر بودم و نواي زنداني را نمي شنيدم

آري من با تمام آزادي درون قفس هستم

كه هيچ كس را در كنارم ندارم

كاش به دنيا نمي آمدم

كاش اصلا وجود نداشتم

كاش مي مردم

و كاش ........

من بشناس !!!

marg-zendegy — Sun, 21 Oct 2007 19:22:18 GMT

من چشانم بسته است

دل تو را میخواهد

حرف من سنگین است

عشق من می خواهد

دوست دارم من

ای تمام قلبم

پشت تو گفتم من

عاشقت می مانم.

من بشناس،من جون این یک قطره اشک چشمام

من بشناس!!!

من برای با تو بودن ، با تو موندن

تا همیشه :

بد شدم ، سوختم ، شکستم

که بگم

من ، ای خدایا، دوستش دارم همیشه

چه کنم که این جدایی دست من نیست

سرنوشته

در زير باران با ياد تو خواهم بود

marg-zendegy — Fri, 12 Oct 2007 19:31:18 GMT

مينشينم كنار باران

و غمي نيست اگر

کوچه خالي ما

طوفاني نيست

دل من ميلرزد

پيش پاي باران

گرچه دل ، اين دل

پر امواج غريب

غم بي دريا نيست

با باران

دل من تنها نيست

سر گردان و تنها در ميان سكوت مبهم خيال بر ديوار خاطرات خوش ديروز تكيه زده ام و بر روزهاي پر احساس گذشته حسرت مي خورم. روزهايي كه در كوچه باغ عشق شروع شود و در خزان جدايي به پايان رسيد.

ديرگاهيست كه قفل پنجره اميد را در كوره راه هاي اميد ناتمام دل جا گذاشته ام. چقدر تلخ بود لحظه وداع در ميان اشك و آه براي قلب كه هرگز كسي نفهميد چرا گرفت و شكست!

تو را من در روزي از روزهاي ديروز در ازدحام غم. فقط با كلام غريب خداحافظي براي هميشه از دست دادم و با رفتنت فقط طلوع دلتنگي ها از عشق برايم به يادگار ماند و انتظار بي پايان.

سال هاست كه نگاه من از پنجره ي دلتنگي هايم فراتر نرفته و چشم در راهم!!!