سیب سرخ حوّا

 

شب سرد است، و من افسرده.

راه دور است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده

مي كنم، تنها،از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افزود مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

مثل اين است كه شب نمناك است

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است.

 

 

 

نوشته شده توسط دنیا در شنبه 4 اسفند1386 ساعت 23:2 موضوع | لینک ثابت