سیب سرخ حوّا

 

امشب این متن رو تقدیم میکنم به تنهایی خودم به بی کسی خودم

 

 

من گریه نخواهم کرد

                             من اشک نخواهم ریخت

من خسته نخواهم شد، افسرده نخواهم شد

                                            من عشق نمی خواهم،معشوقه نمی خوام

می رقصم و می خندم

                      فریاد زنم، فریاد:

                                          این گونه خزانم را درعشق نهان کردم

افسوس نخواهم خورد، افسانه نمی بافم

                                         بر شانه ی هر بادی،کاشانه نمی سازم

من زشت نمی گویم، برچهره ی معشوقم

                                 او خوب و وفادارست، من خسته و رنجورم

                 امروز چنان دیروز

                                       افسوس نخواهم خورد

                من یاد گرفتم عشق

                                            بیگانه نمی داند

                لیکن به دل شادم

                                          سر مشق کنم امروز

               دنیای خودم گرم است

                                          من دوست نمی خواهم.........

 

 

 

نوشته شده توسط دنیا در شنبه 30 تیر1386 ساعت 22:48 موضوع | لینک ثابت

 

     چه زیباست تجربه ی عشق

                             با تمام ناکامی هایش

                                             تنها به امید آن لحظه .....

                                                                که آیا فرا می رسد؟

 

 

از من متنفری، از من که سال هاست برای تو ترانه مینویسم. از من دلگیری، از من که بارها نامه هایم را با اشک و خون برایت نوشته ام. چگونه، چگونه بنویسم که هنوز هم عاشقتم. هنوز هم دیوانه و درگیر لحظه های بی تو بودنم. چگونه، آه چگونه از من متنفری؟؟؟؟

 

نوشته شده توسط دنیا در دوشنبه 25 تیر1386 ساعت 22:47 موضوع | لینک ثابت

 

روزی که آخرین نگاهت را به من هدیه دادی از یاد نمی برم. چشمانم بارانی بود و دلم آشوب. روزی که تو رفتی،در سراب کویر دلم گم شدم. شاید نمیدانستی پرنده ی زخمی روحم پشت میله های قفس عاشقت بود و راهی برای یافتنت نداشت. و هنوز هم گلوی پر از بغض من ،بعد از پرکشیدن تو صدایت میزند که شاید باد، صدایم  را به گوشت برساند و بشنوی که هنوز دوستت دارم

 

 

تو را دوست خواهم داشت

آن چنان که ،خود را

حتی اگر....

تمام عشاق را دیوانه بخوانی

و عشق را قصه ای بی انجام

من .....

تو را دوست خواهم داشت

بیشتر از آنچه،خود را!!!

 

 

نوشته شده توسط دنیا در شنبه 16 تیر1386 ساعت 22:41 موضوع | لینک ثابت

 

به کدامین باد باید بگویم

به کدامین راه باید بروم

و به کدامین واژه تو را معنا کنم

من که در برابر چشمانت سوسوی از تاریکی بیش نیستم

به کدامین سوال پاسخ عشق تو باشم

من که در برابر تو چنان کویری هستم به تصویر یک رویا

مرا بگو که در ضمیمه ی کدامین گناه نوشته ام

که هرچه به پاکی تو می اندیشم

پر گناه تر میشوم

تو رفتی و مهر درد دلم پژمرد. احساس لطیف دل دود شد و به هوا رفت. دگر هیچ کس و هیچ چیز نتوانست التیام بخش دل دردمندم باشد. من در غبار بی کسی گم شدم و مانند مجنون سر در گم ماندم. دلم هوای پر گشودن داشت و روحم در حسرت یک لحظه پرنده شدن بال بال میزد،اما چه کنم که نشد. حال هر روز از خود میپرسم برای چه بمانم وقتی همه ی آرزو هایم از بین رفته اند؟ من از دنیا هیچ نمی خواهم،فقط می خواهم بدانم چه کسی میتواند پاسخگوی متلاشی شدن رویا هایم باشد؟!....

 

 

نوشته شده توسط دنیا در شنبه 9 تیر1386 ساعت 23:10 موضوع | لینک ثابت

 

 

نه مرادم نه مریدم، نه پیامم نه کلامم، نه سلامم نه علیکم، نه سپیدم نه سیاهم  نه چنانم که تو گویی نه چنینم که تو خوانی، نه آن گونه که گفتند و شنیدی، نه سماام نه زمینم، نه به زنجیر کسی بسته و برده دینم، نه سرابم نه برای دل تنهای تو جام شرابم، نه گرفتار و اسیرم نه حقیرم، نه فرستاده پیرم، نه به هر خانقه و مسجد و میخانه فقیرم، نه جهنم نه بهشتم، چنین است سرشتم، این سخن را من از امروز نه گفتم نه نوشتم، بلکه از صبح ازل با قلم نور نوشتم، حقیقت نه به رنگ است و نه بو، نه به های است و نه به هوی، نه به این است و نه او، نه به جام است و سبو، گر به این نقطه رسیدی به تو سر بسته و در پرده بگویم تا کسی نشنود این راز گوهر بار جهان را، آنچه گفتند و سرودند تو آنی،خود تو جان جهانی،گر نهانی و عیانی تو همانی که همه عمر به دنبال خودت نعره زنانی،تو ندانی که خود آن نقطه ی عشقی، تو اسرار نهانی،همه جا تو، نه یک جای، نه یک پای، همه ای، با همه ای، همهمه ای،تو سکوتی، تو خود باغ بهشتی،تو به خود آمده از فلسفه چون و چرایی، به تو سوگند که این راز شنیدی و نترسیدی و بیدار شدی، در همه افلاک بزرگی، نه که جزیی، نه چون آب در اندام سبویی، خود اویی، به خود ای تا به در خانه ی متروکه ی هرکسی ننشینی و به جز روشنی شعشه ی پرتوی خود هیچ نبینی و گل وصل بچینی بخود آ.

 

نوشته شده توسط دنیا در چهارشنبه 6 تیر1386 ساعت 23:12 موضوع | لینک ثابت