سیب سرخ حوّا

نوشته شده توسط دنیا در سه شنبه 22 اسفند1385 ساعت 22:57 موضوع | لینک ثابت

همه پوچ وهمه پوچ و همه پوچ

ببندم کوله بارم را

شبی زینجا کنم کوچ

از این دنیای بی معنا

از این گرداب وحشت زا

از این زندان ظلمانی

ببندم کوله بارم را

کنم من یک شبی کوچ

همه پوچ وهمه پوچ و همه پوچ

ببندم کوله بارم را

شبی زینجا کنم کوچ

بگیرم دست و دامان غریبی

ببندم کوله بار بی نصیبی

بگیرم راه بی انجام غربت

وزین زندان فرسوده

از این بازار آشفته

ببندم کوله بارم را

کنم من یک شبی کوچ

نوشته شده توسط دنیا در سه شنبه 22 اسفند1385 ساعت 22:52 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط دنیا در دوشنبه 21 اسفند1385 ساعت 0:14 موضوع | لینک ثابت

نیمی از جهانم برای تو
نیمی برای گنجشک ها
نیمی از دوست داشتنم برای تو
نیمی برای باد
تا کوچه ها را بگردد!
نیمی از مهربانیم برای تو
نیمی برای باران
تا بر زمین ببارد!
و ناگهان
مرا به نام کوچکم صدا می کنی
گنجشک ها به سرزمین تو کوچ می کنند
ومن
با این همه بیابان
که هیچ هم بهار نمی شود،
فصل ها را گم می کنم

نوشته شده توسط دنیا در دوشنبه 21 اسفند1385 ساعت 0:8 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط دنیا در شنبه 19 اسفند1385 ساعت 0:21 موضوع | لینک ثابت

در جلسه امتحان عشق

من ماندم و یک برگه سفید !

یک دنیا حرف نا گفتنی

و یک بغل تنهایی و دلتنگی

درد دل من در این کاغذ کوچک جا نمی شود !

در این سکوت بغض آلود

 قطره کوچکی هوس سرسره بازی می کند !

و برگه سفیدم

عاشقانه قطر ها را به آغوش می کشد !

عشق تو نوشتنی نیست با تو ....

در برگه ام ،کنار قطره

 یک قلب کوچیک میکشم !

 وقت تمام است، برگه ها بالا................

نوشته شده توسط دنیا در شنبه 19 اسفند1385 ساعت 0:14 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط دنیا در دوشنبه 14 اسفند1385 ساعت 23:45 موضوع | لینک ثابت

قبل ازبه دنیا امدنم قلبم تند می تپید چشمان از ترس باز نمی شود نمی دانم چرا شاید می دانستم روزی تو را از دست خواهم داد شاید برای جدایی که روزی آن را تجربه کنم نمی توانستم تحمل کنم و چشم هایم را باز نمی کردم . وقتی به دنیا آمدم باز هم جرات باز کردن چشمانم را نداشتم گریه میکردم تا شاید با صدای گریه ی من تو آرام شوی وقتی بزرگ شودم برای دوستی با تو چشمانم رو همیشه تر نگه می داشتم تا شاید تو از راز چشمانم بفهمی که من عاشقانه تو را دوست دارم . وقتی از تو جدا می شودم دیگر گریه نکردم چون من هم نمی دانستم دیگر برای چه گریه کنم؟ برای که!؟ برای کسی که وجود منو نمی فهمید ؟ از آن روز تا به حال گریه نکردم ولی در دل صد ها بار گفتم دوستت دارم ولی چه سود.

نوشته شده توسط دنیا در دوشنبه 14 اسفند1385 ساعت 23:13 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط دنیا در شنبه 12 اسفند1385 ساعت 21:40 موضوع | لینک ثابت

وقتی داشتی می رفتی نگاهی به پشت سرت نکردی نگفتی شاید وقتی تو بری من نتونم حتی نفس بکشم وقتی رفتی ابر هم به گریه افتاد ابر هم داشت گریه میکرد نه به خاطر جدای ما به خاطر بی وفایی تو برای تنهایی من وقتی که رفتی در دل من غوغا به پا شود تمام گل ها به یاد تو پر پر شودند و برای نبودنت ناله سر دادن ولی اونا گل بودن و لایق پرپر شودن بودن ولی دلی را با پرپر شودنشان شکستن دلی که از جنس بلور بود وقتی تو رفتی من موندم تا ببینم که چه به سر عشق اومد وقتی تو رفتی بر سنگ قبرم نوشتند تا لحظه ی دیدار ماند ولی ندید.

چشم فردا کور است  

نوشته شده توسط دنیا در چهارشنبه 9 اسفند1385 ساعت 22:1 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط دنیا در دوشنبه 7 اسفند1385 ساعت 22:51 موضوع | لینک ثابت

کلی در باره ی عشق فکر کردم می خواستم بدونم عشق چیه می خواستم با مفهوم عشق آشنا بشم و تو یه کتاب خوندم که عشق چیست ؟

عشق یه چیز کور نیست ! عشق باید روشن باشه !عشق اصلا تو روشنایی به جونه می زنه ! عشق از سر ناچاری نیست ! عشق باید خودش یه چاره باشه !عشق یه میدون عمل وسیعی لازم داره !عشق زمان لازم داره !

اونی که تو یه جای کوچیک و یه زمان کم به وجود میاد ،عشق نیست

اونی که میره تا عاشق بشه به عشق نمیرسه !عشق باید خودش بیاد

اون پسر یا دختر که منتظرن تا مثلا عصر از خونه بره بیرون تا یکی رو ببینه یا یکی بیاد طرفش و عاشق بشه و بعدش بشینه تو اتاق و نوار بزاره و گریه کنه ،دنبال عشق نمی گرده !می خواد بازی کنه ! میخواد بگه که مثلا من بزرگ شدم !باید خیلی چیزا آماده بشه تا یه عشق پا بگیره.

پس دنبال عشق خودتون نگردید بزارید عشق دنبال شما بگرده تا کار تون به تباهی نکشه

نوشته شده توسط دنیا در دوشنبه 7 اسفند1385 ساعت 22:40 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط دنیا در سه شنبه 1 اسفند1385 ساعت 23:1 موضوع | لینک ثابت

از همان روزی که دست حضرت قابیل کشت آلوده به خون حضرت هابیل از همان روزی که فرزندان (آدم)زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید آدمیت مرده بود گرچه (آدم)زنده بود از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند ،از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند آدمیت مرده بود . بعد دنیا هی پر از آدم شد، این آسیاب گشت و گشت قرن ها از مرگ (آدم) هم گذشت ای دریغ! آدمیت برنگشت. قرن ما روزگار مرگ انسانیت ست سینه ی دنیا ز خوبی ها تهی ست صحبت از آزادگی پاکی مروّت ابله ی ست صحبت از موسی و عیسی و محمد نابه جاست قرن (موسی چومبه )هاست روزگار مرگ انسانیت است: من که از پژمردن یک شاخه گل ،از نگاه ساکت یک کودک بیمار ،از فغان یک قناری در قفس، ازغم یک مرد در زنجیرو حتی قاتل بر دار اشک در چشمان و بغضم در گلو ست ون در این ایام زهرم در پیاله اشک و خونم در سبوست، مرگ او را از کجا باور کنم؟!

صحبت از پژمردن یک برگ نیست ، وای جنگل را بیابان می کنند . دست خون آلود را پیش چشم خلق پنهان می کنند. هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا آنچه این نا مردمان با جان انسان می کنند .صحبت از پژمردن یک برگ نیست فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست، فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست، فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست در کویری سوت و کور در میان مردمی با این مصیبت ها صبور صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق ،گفت گو از مرگ انسانیت است!!!!!!!

نوشته شده توسط دنیا در سه شنبه 1 اسفند1385 ساعت 23:0 موضوع | لینک ثابت